بند ۱۳و۱۴

<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

 

بند سيزدهم

 

تو پيش روي، و پشت سرت آفتاب و ماه

 

آن يوسفي كه تشنه برون آمدي زچاه

 

جسم تو در عراق و سرت رهسپار شام

 

برگشته اي و مي نگري سوي قتلگاه

 

امشب، شبي ست از همه شب ها سياه تر

 

تنها تر از هميشه ام اي شاه بي سپاه

 

با طعن نيزه ها به اسيري نمي رويم

 

تنها اسير چشم شماييم، يك نگاه!

 

امشب به نوحه خواني ات از هوش رفته ام

 

از تار واي وايم و از پود آه آه

 

بگذار شام، جامه ي شادي به تن كند

 

شب با غم تو كرده به تن، جامه ي سياه!

 

بگذار آبي از عطشت نوشد آفتاب

 

پيراهن غريب تو را پوشد آفتاب

 

 

بند چهاردهم

 

قربان آن ني يي كه دمندش سحر، مدام

 

قربان آن مي يي كه دهندش علي الدوام

 

قربان آن پري كه رساند تو را به عرش

 

قربان آن سري كه سجودش شود قيام

 

هنگامه ي برون شدن از خويش، چون حسين (ع)

 

راهي برو كه بگذرد از مسجدالحرام

 

اين خطي از حكايت مستان كربلاست :

 

ساقي فتاد، باده نگون شد، شكست جام!

 

تسبيح گريه بود و مصيبت، دو چشم ما

 

يك الامان ز كوفه و صد الامان ز شام

 

اشكم تمام گشت و نشد گريه ام خموش

 

مجلس به سر رسيد و نشد روضه ام تمام

 

با كاروان نيزه به دنبال، مي روم

                                 در منزل نخست تو از حال مي روم

                                                     پايان

                                                                                               عليرضا قزوه

از همگی التماس دعا دارم

/ 0 نظر / 13 بازدید