بند۳و۴و۵

<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

 

بند سوم

 

فرصت دهيد گريه كند بي صدا، فرات

 

با تشنگان بگويد از آن ماجرا، فرات

 

گيرم فرات بگذرد از خاك كربلا

 

باور مكن كه بگذرد از كربلا، فرات

 

با چشم اهل راز نگاهي اگر كنيد

 

در بر گرفته مويه كنان مشك را فرات

 

چشم فرات در ره او اشك بود و اشك

 

زان گونه اشك ها كه مرا هست با فرات

 

حالي به داغ تازه ي خود گريه مي كني

 

تا مي رسي به مرقد عباس، يا فرات

 

از بس كه تير بود و سنان بود و نيزه بود

 

هفتاد حجله بسته شد از خيمه تا فرات

 

از طفل آب، خجلت بسيار مي كشم

 

آن يوسفم كه ناز خريدار مي كشم

 

 

بند چهارم

 

بعد از شما به سايه ي ما تير مي زدند

 

زخم زبان به بغض گلوگير مي زدند

 

پيشاني تمامي شان داغ سجده داشت

 

آنان كه خيمه گاه مرا تير مي زدند

 

اين مردمان غريبه نبودند، اي پدر

 

ديروز در ركاب تو شمشير مي زدند

 

غوغاي فتنه بود كه با تيغ آبدار

 

آتش به جان كودك بي شير مي زدند

 

ماندند در بطالت اعمال حجشان

 

محرم نگشته تيغ به تقصير مي زدند

 

در پنج نوبتي كه هبا شد نمازشان

 

بر عشق، چار مرتبه تكبير مي زدند

 

هم روز و شب به گرد تو بودند سينه زن

 

هم ماه و سال، بعد تو زنجير مي زدند

 

از حلق هاي تشنه، صداي اذان رسيد

 

در آن غروب، تا كه سرت بر سنان رسيد

 

 

بند پنجم

 

كو خيزران كه قافيه اش با دهان كنند

 

آن شاعران كه وصف گل ارغوان كنند

 

از من به كاتبان كتاب خدا بگو

 

تا مشق گريه را به ني خيزران كنند

 

بگذار بي شمار بميرم به پاي يار

 

در هر قدم دوباره مرا نيمه جان كنند

 

پيداست منظري كه در آن روز انتقام

 

سرهاي شمر و حرمله را بر سنان كنند

 

يارب، سپاه نيزه، همه دستشان تهي ست

 

بي توشه اند و همرهي كاروان كنند

 

با مهر من، غريب نمانند روز مرگ

 

آنان كه خاك مهر مرا حرز جان كنند

 

با پاي سر، تمامي شب، راه آمدم

 

تنهايي ام نبود، كه با ماه آمدم

                                                                                 عليرضا قزوه

/ 0 نظر / 8 بازدید